οδός Βασιλείου Βουλγαροκτόνου

Ο Βασίλειος Βουλγαροκτόνος ή αλλιώς Βασίλειος Β’ έζησε από το 958 μέχρι 1025,ήταν Βυζαντινός αυτοκράτορας και βασίλεψε για 49 χρόνια. Ο Βασίλειος ήταν γενναίος στρατιώτης και εξαιρετικός ιππέας και έμελλε να αποδείξει ότι ήταν ισχυρός ηγέτης και ικανός στρατηγός. Ο Βασίλειος Β' έκανε αδίστακτο πόλεμο κατά του συστήματος της τεράστιας περιουσίας που αναπτύχθηκε στη Μικρά Ασία όπου και αναδείχθηκαν οι στρατηγικές του ικανότητες. Υπήρξε ένας από τους πιο προβεβλημένους βυζαντινούς ιδιαίτερα τα χρόνια των Βαλκανικών Πολέμων και την εποχή του Ψυχρού Πολέμου. Η μεγάλη προσφορά του Βασιλείου στο Βυζάντιο, όπως μαρτυρά το προσωνύμιό του, υπήρξε η κατάλυση του βουλγαρικού κράτους. Οι Βούλγαροι υπό τον Τσάρο Σαμουήλ είχαν δυναμώσει πολύ και απειλούσαν το Βυζάντιο. Το 987, σε μάχη κοντά στη Λάρισα, ο Σαμουήλ κατατροπώνει τον Βασίλειο, γεγονός που σημάδεψε για όλη του τη ζωή την πολιτική του απέναντι τους. Η αποφασιστική μάχη κατά των Βουλγάρων δόθηκε στις 29 Ιουλίου 1014 στην τοποθεσία Κλειδί, πλησίον των Σερρών. Ο στρατηγός του Νικηφόρος Ξιφίας που ήταν σύμμαχος  του Βουλγαροκτόνου συνέτριψε τον στρατό του Σαμουήλ, συλλαμβάνοντας 14.000 αιχμαλώτους.
Ο θρίαμβος του Βασιλείου γρήγορα μετατράπηκε σε καταισχύνη, εξαιτίας μιας απάνθρωπης πράξης, που όμοιά της δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία καθώς ο Βασίλειος δίνει εντολή να τυφλωθούν όλοι οι αιχμάλωτοι, αφήνοντας σε κάθε εκατοντάδα ένα μονόφθαλμο για να οδηγήσει τους υπόλοιπους πίσω στον βασιλιά τους, ο οποίος μόλις αντίκρισε το φρικτό θέαμα ξεψύχησε. Ο Βασίλειος δικαιολογήθηκε για την πράξη του αυτή ότι ήταν απολύτως νόμιμη και προβλεπόμενη από τους νόμους του Βυζαντίου.
 Εκτός από τους Βουλγάρους ο Βασίλειος πολέμησε και νίκησε τους Άραβες στη Συρία, του Λογγοβάρδους στην Ιταλία, τους Αρμένιους στην Κιλικία και τους Νορμανδούς στη Σικελία. Υπήρξε ισχυρή και αντιφατική προσωπικότητα, ένας αφοσιωμένος στο καθήκον του μονάρχης, που σημάδεψε τη Βυζαντινή ιστορία.

Πέθανε στις 15 Δεκεμβρίου 1025, σε ηλικία 67 ετών, έχοντας περάσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του πάνω σ' ένα άλογο, πολεμώντας διαρκώς.Τελευταία λόγω των κατακλυσμιαίων αλλαγών στις διεθνείς σχέσεις, οι μετοχές του είναι πεσμένες στην κλίμακα των ηρώων του Ελληνισμού καθώς αναφέρεται ελάχιστα σε ιστορίκα βιβλία όπως επίσης δεν υπάρχει αναφορά του σε σχολικά βιβλία προκειμένου να διευρυνθούν οι γνώσεις των μαθητών για αυτόν τον σπουδαίο ηγέτη.

ΟΔΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ

Η οδός Νικηφόρου Φωκά πήρε το όνομα της από τον αυτοκράτορα του βυζαντίου Νικηφόρο Φωκά.

Γεννήθηκε το 912 και πέθανε το 969 και έμεινε στην εξουσία από το 963 μέχρι το 969 όπου και πέθανε.Kαταγόταν από μεγάλη οικογένεια Φωκάδων της Καππαδοκίας . Ο πατέρας του ήταν ο Βάρδας Φωκάς. Από πολύ νεαρή ηλικία απέκτησε εμπειρία από τους Βυζαντινούς πολέμους εναντίων των Αράβων

Αυτοκράτορας

Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ρωμανού Β η χήρα Θεοφανώ κάλεσε τον Νικηφόρο στην πρωτεύουσα έχοντας πρόθεση να ζητήσει προστασία για τα παιδιά της και την ίδια. Ο Νικηφόρος Φωκάς ερωτεύτηκε την Θεοδώρα ξεχνώντας τους όρκους του. Τα αισθήματα όμως δεν ήταν αμοιβαία. Η αυτοκράτειρα δέχτηκε το γάμο που της πρότεινε. Διότι προστάτευε σε μεγάλο βαθμό τα οικογενειακά και προσωπικά της συμφέροντα. Έτσι την παντρεύτηκε τον Αύγουστο του 963 και στέφτηκε αυτοκράτορας της αγίας Σόφιας.

Δολοφονία

Ο ανιψιός του και η αυτοκράτειρα Θεοδώρα έκαναν συνομωσία για την εκθρόνιση του. Η δολοφονία έγινε την νύχτα της 10 Δεκεμβρίου του 969.Δολοφωνηθηκε την ώρα που κοιμόταν από συνεργάτες του Ιωάννη.                      

ΟΔΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΦΩΚΑ

Η οδός Νικηφόρου Φωκά πήρε το όνομα της από τον αυτοκράτορα του βυζαντίου Νικηφόρο Φωκά.

Γεννήθηκε το 912 και πέθανε το 969 και έμεινε στην εξουσία από το 963 μέχρι το 969 όπου και πέθανε.Kαταγόταν από μεγάλη οικογένεια Φωκάδων της Καππαδοκίας . Ο πατέρας του ήταν ο Βάρδας Φωκάς. Από πολύ νεαρή ηλικία απέκτησε εμπειρία από τους Βυζαντινούς πολέμους εναντίων των Αράβων

Αυτοκράτορας

Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα Ρωμανού Β η χήρα Θεοφανώ κάλεσε τον Νικηφόρο στην πρωτεύουσα έχοντας πρόθεση να ζητήσει προστασία για τα παιδιά της και την ίδια. Ο Νικηφόρος Φωκάς ερωτεύτηκε την Θεοδώρα ξεχνώντας τους όρκους του. Τα αισθήματα όμως δεν ήταν αμοιβαία. Η αυτοκράτειρα δέχτηκε το γάμο που της πρότεινε. Διότι προστάτευε σε μεγάλο βαθμό τα οικογενειακά και προσωπικά της συμφέροντα. Έτσι την παντρεύτηκε τον Αύγουστο του 963 και στέφτηκε αυτοκράτορας της αγίας Σόφιας.

Δολοφονία

Ο ανιψιός του και η αυτοκράτειρα Θεοδώρα έκαναν συνομωσία για την εκθρόνιση του. Η δολοφονία έγινε την νύχτα της 10 Δεκεμβρίου του 969.Δολοφωνηθηκε την ώρα που κοιμόταν από συνεργάτες του Ιωάννη.                      

Πάτροκλος

Ο Πάτροκλος (πατήρ+κλεος(δόξα)) ήταν γιος του Μενιοίτου και εγγονός του Άκτορα κα γι’ αυτό και πολλές φορές αποκαλείτε και Ακτορίδης.Ήταν επιστήθιος φίλος του Αχιλλέα με τον οποίο ήταν και ξαδέρφια. Όταν ζούσε στην Οπούντα της Λοκρίδας, ενώ παίζανε, σκότωσε ένα συνομήλικο του τον Κλησώνυμο και γι’ αυτό αναγκάστηκε να φύγει από τον τόπο του. Έτσι ο πατέρας του τον έφερε στον Πηλέα, που τον ανάθρεψε μαζί με τον Αχιλλέα σαν δικό του παιδί.

Κατά την Ιλιάδα του Ομήρου ο Πάτροκλος συμμετείχε στον Τρωικό Πόλεμο ως φίλος του Αχιλλέα, στον οποίο μάχονταν με ιδιαίτερο θάρρος και τόλμη μέχρι που ο Αχιλλέας, λόγω της γνωστής προστριβής του με τον Αγαμέμνονα αποσύρθηκε στο στρατόπεδό του. Όταν όμως οι Αχαιοί πιέζονταν δεινά από τους Τρώες, ο Πάτροκλος ζήτησε από τον Αχιλλέα να περιβληθεί αυτός την πανοπλία εκείνου προσδοκώντας ότι θα εκφόβιζε τους Τρώες. Φορώντας λοιπόν την πανοπλία του αδελφικού του φίλου Αχιλλέα και θέλοντας να δώσει μια καλύτερη τύχη στη μάχη εναντίον των Τρώων, επιτίθεται επικεφαλής των Μυρμιδόνων. Στη δραματική εκείνη φάση του αγώνα όπου οι Τρώες είχαν φθάσει στα πλοία των Αχαιών και ήταν έτοιμοι να τα πυρπολήσουν, η θυελλώδης ορμή του Πατρόκλου τους ανάγκασε να επιστρέψουν σχεδόν άτακτα στα τείχη τους. Κατά τη διάρκεια όμως της τρίτης εφόδου που επιχείρησε ο Πάτροκλος για την άλωση της Τροίας ξαφνικά χτυπήθηκε από τον Απόλλωνα και καταλήφθηκε από σκοτοδίνη με συνέπεια να περιέλθει σε κατάσταση αναισθησίας. Στην κατάσταση αυτή πρώτος τον έπληξε ο Εύφορβος εκ των όπισθεν και δεύτερος που επεχείρησε και το θανατηφόρο κτύπημα ήταν ο Έκτορας ο οποίος και στη συνέχεια έγινε κύριος της πανοπλίας του Αχιλλέα. Ακολούθησε σκληρή πάλη Αχαιών και Τρώων πάνω από τη σορό του Πατρόκλου, η οποία και τελικά περιήλθε στα χέρια των πρώτων που τη μετέφεραν στη σκηνή του Αχιλλέα.

Η θλίψη του Αχιλλέα για το χαμό του επιστήθιου φίλου του ήταν μεγάλη, γι’ αυτό  ορκίσθηκε στον εαυτό του εκδίκηση. Η μητέρα του Αχιλλέα, η Θέτις, προφύλαξε το πτώμα του νεκρού Πατρόκλου από την αποσύνθεση ρίχνοντας σ' αυτό αμβροσία, μέχρι που ο Αχιλλέας εκδικούμενος φόνευσε τον Έκτορα και έσυρε το σώμα του με το άρμα του. Στη συνέχεια ο Αχιλλέας έκαψε το νεκρό Πάτροκλο με όλες τις ελληνικές επιτάφιες τιμές. Η δε σποδός του νεκρού συλλέχθηκε σε χρυσή υδρία, δώρο του θεού Διονύσου στη Θέτιδα, το οποίο και απέθεσε στη βάση τύμβου που ανήγειρε, στον οποίο και αργότερα τοποθετήθηκαν και τα λείψανα του Αχιλλέα.

ΟΔΟΣ ΜΑΥΡΟΚΟΡΔΑΤΟΥ

Η οδός Μαυροκορδάτου πήρε το όνομα της από τον πρόεδρο του εκτελεστικού Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο.

Γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου του 1791 στις παραδουνάβιες ηγεμονίες του Νικολάου Μαυροκορδάτου και της Σμαραγδας Καρατζά από τον πάτερα του καταγόταν από την σημαντική οικογένεια Μαυροκορδατων. Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα από οικοδιδάσκαλο και έμαθε από νωρίς να μιλά την Γαλλική και την Τουρκική  γλώσσα

                Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821   

Με το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821 ο Μαυροκορδάτος εξόπλισε ένα πλοίο έπλευσε από το Λιβόρνο στη Μασσαλία πήρε μαζί του, Έλληνες της Ευρώπης και φιλέλληνες και αναχώρησε για την Πάτρα πιστεύοντας ότι είχε ελευθερωθεί. Στην πορεία έμαθε ότι  υπό των Οθωμανών και εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι.

Β’ ΕΘΝΟΣΥΝΕΥΛΕΥΣΗ

   Στη Β’ Εθνοσυνέλευση του Άστρους, το 1823, ήταν επικεφαλής της παράταξης των πολιτικών καταφέρνοντας και πάλι να κυριαρχήσει γενικότερα. Η εκλογή του στη θέση του προέδρου του Βουλευτικού, ενώ ήταν αρχιγραμματέας του Εκτελεστικού, τον Ιούλιο του 1823, προκάλεσε πολιτική θύελλα και ιδιαίτερα τις έντονες διαμαρτυρίες των Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και Κανέλλου Δεληγιάννη. Έτσι αναγκάστηκε να αποσυρθεί στη Δυτική Ελλάδα και να αφοσιωθεί στην οργάνωση τακτικού στρατού, την περίοδο που στην Πελοπόννησο μαίνονταν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

                                                   ΦΑΡΣΑΛΑ

Το ανάγλυφο των Φαρσάλων, ένα από τα αρχαιότερα τεκμήρια ελληνικής τέχνης. (Μουσείο του Λούβρου

Τα Φάρσαλα γνωστή στην αρχαιότητα ως Φάρσαλος είναι ημιορεινή κωμόπολη του νομού Λάρισας και βρίσκεται στο νότιο άκρο του νομού, στην άκρη του θεσσαλικού κάμπου, στις βόρειες απολήξεις του Ναρθακίου όρους, 45 χλμ. νότια της Λάρισας. Χτισμένη στη φυσική οδό που συνδέει τη Θεσσαλία με την νότια Ελλάδα, η πόλη υπήρξε πολλές φορές πέρασμα δυνάμεων είτε προς τον νότο είτε προς τον βορρά, αλλά και πεδίο ιστορικών συγκρούσεων, σημαντικότερη απο τις οποίες είναι αυτή που έγινε το 48 π.Χ. μεταξύ του Ιουλίου Καίσαρα και του Πομπήιου, με νικητή το πρώτο, στον εμφύλιο πόλεμο της Ρώμης.^[1]

Είναι διοικητικό, οικονομικό και αγροτικό κέντρο της ομώνυμης επαρχίας. Οι κάτοικοι ασχολούνται με την γεωργία, κυρίως με την καλλιέργεια βαμβακιού, την κτηνοτροφία, ενώ πολλοί απασχολούνται και στις τοπικές μονάδες επεξεργασίας των αγροτικών προϊόντων, όπως για παράδειγμα στην κλωστοϋφαντουργία. Γνωστό προϊόν των Φαρσάλων είναι ο τοπικός "σαπουνέ" χαλβάς.

ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ

Oι κάτοικοι του Δήμου Φαρσάλων, σύμφωνα με την απογραφή του 2001, ήταν 10.812, ενώ της πόλης των Φαρσάλων 9.801. Στις απογραφές των ετών 1991 και 1981, οι κάτοικοι της πόλης των Φαρσάλων ήταν 8.413 και 7.094, αντίστοιχα. Ο πραγματικός πληθυσμός της πόλης υπολογίζεται σήμερα(2006),με βάση αντικειμενικά στοιχεία (λ.χ. μαθητές δημοτικών σχολείων, συνδέσεις ύδρευσης, τηλέφωνα και παροχές ρεύματος) σε 14.000 κατοίκους, περίπου καθώς κατά την διενέργεια της τελευταίας απογραφής μεγάλο μέρος του πληθυσμού, ιδίως Σαρακατσάνοι και Βλάχοι, μετέβη στα χωριά καταγωγής του (στις περιοχές Ασπροποτάμου Καλαμπάκας, Αργιθέας και Αγράφων Καρδίτσας καθώς και σε χωριά της επαρχίας Φαρσάλων) και απογράφηκε εκεί. Ενδεικτικά αναφέρεται η περίπτωση των χωριών Χαλίκι και Ανθούσα Ασπροποτάμου καθώς και τα χωριά Καστράκι και Άγιος Αντώνιος Φαρσάλων, τα οποία ενώ είναι ακατοίκητα όλο το χρόνο εμφανίζονται στην τελευταία απογραφή το καθένα τους με πληθυσμό εκατοντάδων κατοίκων, που κατοικούν μόνιμα στα Φάρσαλα. Αποτέλεσμα της συμπεριφορά αυτής είναι να μην αποτυπώνεται ο πραγματικός πληθυσμός της πόλης και να μην χρηματοδοτείται ανάλογα με τις ανάγκες της η πόλη καθώς και ο Δήμος. Ενδεικτικά αναφέρεται πως η χρηματοδότηση του έργου της αποχέτευσης με συμμετοχή του την δημοσίου δεν επιτεύχθηκε λόγω της συμπεριφοράς αυτής των μόνιμων κατοίκων που ενεργούν σαν να είναι "φιλοξενούμενοι" στην πόλη.

Το αρχαίο νόμισμα των Φαρσάλων

Τα Φάρσαλα είχαν κόψει νόμισμα

Τα Φάρσαλα που επί τουρκοκρατίας ονομάζονταν Τσατάλτζα, απελευθερώθηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1881, όταν ενώθηκε η Θεσσαλία στο Ελληνικό Βασίλειο. Τότε γνώρισαν νέα περίοδο άνθησης. Κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, σφοδρή μάχη δόθηκε στην περιοχή των Φαρσάλων, στις 24 Απριλίου, με τις οθωμανικές δυνάμεις.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Κατά τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τα Φάρσαλα γνώρισαν σημαντικές καταστροφές. Το 1941 βομβαρδίστηκαν από τουςΓερμανούς, ενώ το Μάρτιο του 1943 η πόλη πυρπολήθηκε από τους Ιταλούς και αρκετοί κάτοικοι εκτελέστηκαν ως αντίποινα για τις επιθέσεις ανταρτών.