Οδός Ελπίδος

 Ελπίδα είναι η ενέργεια που είναι βαθειά ριζωμένη στον καθένα μας και που μας ωθεί, ώστε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε και να μένουμε πιστοί στον εαυτό μας. Παρόλ’ αυτά αρχικά η έννοια και η βαρύτητα που κατέχει φαίνεται να πηγάζει από μια μυθολογική ιστορία στην οποία φαίνεται να τονίζεται ιδιαίτερα το πόσο αναγκαία είναι στη ζωή του καθημερινού ανθρώπου. Αυτό διότι μετά από μια παρόρμηση της Πανδώρας, η οποία ήταν ξακουστή για την εντυπωσιακή παρουσία της συνέβησαν πολλά δεινά στον κόσμο όπως τότε τον ήξεραν.                                                                       

          Πιο συγκεκριμένα ο φθόνος των θεών προς το πρόσωπό της, τους οδήγησε στην προσφορά ενός κουτιού το οποίο όμως κατείχε  μια μυστηριώδης αύρα. Εξαρχής είχε συμβουλευτεί να μην το πειράξει, κάτι που ανάγκασε την ανυπομονησία της να συσσωρευτεί μέσα της, ώσπου δεν μπόρεσε να κρατηθεί άλλο. Με το άνοιγμα το κουτιού, ακολούθησε  ένα ξέσπασμα διάφορων  δαιμόνιων  σε πολύπλευρα μέτωπα και τον πανικό του πληθυσμού.                                                                                                    Τελικά επιτεύχθηκε ο τερματισμός αυτών των  με τη σωτηρία ενός και μοναδικού αντίδοτου, που απάλυνε τον πόνο και  καθησύχασε το πλήθος, αραιώνοντας το αλάτι από την πληγή τους, η ΕΛΠΙΔΑ. Μια λέξη που μπορεί να φαίνεται τόσο ασήμαντη αλλά που ενισχύει το πνεύμα και υψώνει την ψυχή . 

                   σύνδεσμος : βικιπαίδεια

Αλέξανδρος Παναγούλης

Αλέξανδρος Παναγούλης

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης (2 Ιουλίου 1939 – 1 Μαΐου 1976) υπήρξε πολιτικός και ποιητής. Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Δραστηριοποιήθηκε στον αγώνα κατά της Δικτατορίας της Χούντας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Παγκόσμια γνωστός, ιδιαίτερα για την θαρραλέα του πράξη, την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου 1968, αλλά και για την αντοχή του στα βασανιστήρια που ακολούθησαν. Στην μεταπολίτευση εκλέχθηκε βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.).

Μεταπολίτευση

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις(Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον "προδότη" στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ποιητικό έργο

 Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Νικομήδεια(Ιζμίτ)

Νικομήδεια(Ιζμίτ)

Το Ιζμίτ (τουρκικά Izmit), ιστορικά γνωστό ως Νικομήδεια, είναι πόλη στην Τουρκία. Είναι πρωτεύουσα της επαρχίας Κοτζαελί και έχει πληθυσμό 302.960 κατοίκους. Βρίσκεται στο βάθος του ομώνυμου κόλπου, σε απόσταση μικρότερη των 100 χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη. Το Ιζμίτ κατά τους αρχαίους και βυζαντινούς χρόνους ήταν γνωστό ως Νικομήδεια, η οποία ήταν η ιστορική πρωτεύουσα της Βιθυνίας, έδρα του Ρωμαίου αυτοκράτορα Διοκλητιανού και ιστορική έδρα ενός των σημαντικότερων Μητροπολιτών του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Οθωμανικοί και νεώτεροι χρόνοι

Το 1301 ο Σουλτάνος Οσμάν Α΄ επιχείρησε, χωρίς επιτυχία, να καταλάβει την πόλη. Μετά από αλλεπάλληλες προσπάθειες των Οθωμανών, η Νικομήδεια κατελήφθη το 1337. Η πόλη κατόπιν παρήκμασε. Μέρος του πληθυσμού εξισλαμίστηκε, ενώ μετά την παράδοση προνομίων από τον Σουλτάνο Μωάμεθ τον Πορθητή στον Πατριάρχη Γεννάδιο, ο χριστιανικός πληθυσμός της πόλης συσπειρώθηκε γύρω από την τοπική Μητρόπολη. Υπάρχει μαρτυρία ότι το 1795 υπήρχε στην πόλη χριστιανική σχολή.

Μετά την ανακωχή του Μούδρου (1918), οι Άγγλοι κατέλαβαν τη Νικομήδεια, ενώ μετά τη Διάσκεψη της Βουλώνης το ελληνικό 16ο Σύνταγμα ανέλαβε την πόλη, υπό αγγλική διοίκηση. Τον Ιούνιο του 1921, οι ελληνικές δυνάμεις αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη.

Στις 17 Αυγούστου 1999 ένας σεισμός μεγέθους 7,6 της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο κοντά στη Νικομήδεια προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην πόλη, αφήνοντας, σύμφωνα με τις επίσημες εκτιμήσεις, 17.127 νεκρούς και μισό εκατομμύριο άστεγους. Η πόλη χρειάστηκε πολλά χρόνια για να ορθοποδήσει.

                                   

                                  Οδός Έλλης

         Η  Έλλη αποτελούσε πολεμικό πλοίο  το οποίο μάλιστα οι Έλληνες φαίνεται να εμπιστεύτηκαν και να τους συντρόφευσε στο Α’ και Β’ Παγκόσμιο, καθώς τους προσέφερε την νίκη στον Βαλκανικό. Την αγόρασαν οι Έλληνες το 1914, μετά από ματαίωση ναυπήγησής του από τις ΗΠΑ.                                                                                 Έχοντας ήδη πυρποληθεί και βυθιστεί, φαίνεται να δέχεται και δεύτερο πλήγμα ενώ μάλιστα είχε καταφέρει να επανέλθει στην αρχική του κατάσταση, σημειώνοντας μάλιστα αρκετή πρόοδο. Δέχτηκε επίθεση από άγνωστης ταυτότητας υποβρύχιο, σπέρνοντας τον πανικό σ’αυτούς που βρίσκονταν πάνω του .Το πλήρωμα εγκατέλειψε το πλέον βυθιζόμενο πλοίο, ενώ πολλοί περισυλλέχτηκαν από σκάφη που βρίσκονταν στην περιοχή. Και τις δύο φορές οι ένοχοι αν και δεν έχει αποδειχτεί  φαίνεται να ήταν ιταλικής εθνικότητας, πράγμα που προβλημάτισε το λαό και έφερε στο φως αμφιβολίες προς το πρόσωπό τους.                                                                                                           Μέχρι και σήμερα  τιμάται η σπουδαία θέση που έπαιξε στα ιστορικά πεπραγμένα και ο άδικος θάνατός αυτού του πλοίου, με την προσφορά στεφάνων πάνω από το σημείο όπου έγινε η συμφορά. Παρόλ’ αυτά πραγματοποιήθηκε η ανάδυση τμημάτων του, τα οποία πουλήθηκαν, καθώς  τη θέση του πήρε ένα Καταδρομικό που παραχωρήθηκε ως αποζημίωση από τους Ιταλούς.                                                                                              Παράλληλα θα μπορούσε να σημειωθεί πως το πρωταρχικό όνομα δόθηκε από το μύθο του Φρίξου και της Έλλης, που έπεσε από το χρυσόμαλλο δέρας στον Ελλήσποντο μετά από προσπάθεια αποφυγής να θυσιαστεί στο βωμό. Η Έλλη σώθηκε από τον Ποσειδώνα και έμεινε κοντά του. 

σύδεσμος : βικιπαίδεια

 

ΗΦΑΙΣΤΟΣ 

Η οδός Ηφαίστου πήρε το ονομά της από το Ολύμπιο θεό Ήφαιστο του Δωδεκάθεου. Ο Ήφαιστος σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν ένας από τους κύριους Ολύμπιους θεούς του αρχαίου Δωδεκάθεου. Ήταν ο θεός της φωτιάς του ουρανού και της γης και οποιασδήποτε διεργασίας ή τέχνης με αυτήν, όπως της χαλκουργίας και κυρίως της μεταλλουργίας. Σύμφωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, ήταν γιος του Δία και της Ήρας. 

ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

Ο Ήφαιστος γεννήθηκε από τους θεούς, τον Δία και την Ήρα, καθιστάμενος και αυτός Ολύμπιος και συνεπώς αδελφός της Αθηνάς, της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, της Άρτεμης, του Άρη, του Ερμή και του Διονύσου, καθώς και των Μουσών  όπως και πολλών ημίθεων π.χ. του Ηρακλή, του Περσέα, του Μίνωα κ.ά.
Ο Ήφαιστος ως θεός του πυρός είναι ο νεώτερος των θεών, ο υστερότοκος των ύπατων θεών που όμως παραμένει ο "νεώτερος" επειδή ποτέ δεν χάνει τη δύναμή του. Κατά τις γενικές περιγραφές φέρεται άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε, ο θεός έστησε αμέσως το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου η καλλιτεχνική επεξεργασία των μετάλλων ήταν πολύ ανεπτυγμένη, η λατρεία του Ηφαίστου ήταν πολύ διαδεδομένη. Με την Αθηνά, που της απέδιδαν την επινόηση των τεχνών, μοιράζονταν τις τιμές και τις προσφορές των τεχνιτών. Υπήρχε και ένας δήμος Ηφαιστιαδών, όπου βρισκόταν ένα ιερό του θεού της φωτιάς. Ο Ήφαιστος είχε και ένα βωμό στο Ερεχθείο. Γιορτές από κοινού του Ηφαίστου και της Αθηνάς ήταν τα "Χάλκεια" και τα "Απατούρια". Τα "Ηφαίστεια" ήταν αποκλειστικά αφιερωμένα στο θεό της φωτιάς και γιορτάζονταν κάθε πέντε χρόνια και περιλάμβαναν λαμπαδηδρομία εφήβων, που ήταν το κυριότερο αγώνισμα στη γιορτή αυτή, όπου υπήρχαν και ιππικοί αγώνες.
Δ.Σ.

ΕΡEΧΘΕΙΟ

Η περιοχή του Ερεχθείου ήταν η ιερότερη όλης της Ακρόπολης. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο μαρμάρινο κτήριο, λαμπρό δείγμα του ώριμου ιωνικού ρυθμού. Το ανατολικό τμήμα του ναού ήταν αφιερωμένο στη λατρεία της Αθηνάς Πολιάδος, της προστάτιδας θεάς της πόλεως, ενώ το δυτικό ήταν αφιερωμένο στον Ποσειδώνα-Ερεχθέα, από όπου και το όνομα του ναού, στον τοπικό ήρωα Βούτη, στον Ήφαιστο και σε άλλους θεούς και ήρωες. Πρόκειται λοιπόν για έναν πολλαπλό ναό, όπου συστεγάστηκαν παλαιότερες και νεότερες λατρείες και όπου φυλάσσονταν τα Ιερά Μαρτύρια, τα ίχνη της τρίαινας του Ποσειδώνος και η ελιά, το δώρο της Αθηνάς στην πόλη της Αθήνας.

Το κτήριο είχε δύο προστάσεις (προστεγάσματα). Η οροφή της βόρειας πρόστασης στηριζόταν σε έξι ιωνικούς κίονες και κάτω από το δάπεδό της οι Αθηναίοι έδειχναν το σημάδι με το οποίο ο Δίας σκότωσε τον μυθικό βασιλιά Ερεχθέα. Η νότια πρόσταση είναι η περισσότερο γνωστή. Αντί για κίονες, έξι αγάλματα κορών, οι Καρυάτιδες, στήριζαν την οροφή. Κάτω από την πρόσταση βρισκόταν ο τάφος του άλλου μυθικού βασιλιά της Αθήνας, του Κέκροπα. Τα αγάλματα, σε οικοδομική επιγραφή του Ερεχθείου ονομάζονται απλώς Κόρες, ενώ η ονομασία Καρυάτιδες δόθηκε σε μεταγενέστερα χρόνια. Η δεύτερη από δυτικά Κόρη αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν το 1801 και σήμερα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.

Για τις Καρυάτιδες έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες. Η πειστικότερη υποστηρίζει ότι αποτελούσαν το υπέργειο μνημείο του τάφου του Κέκροπα και ότι ήταν οι χοηφόροι που απέδιδαν τιμές στον ένδοξο νεκρό. Το κυρίως οικοδόμημα και τη βόρεια πρόσταση του Ερεχθείου περιέτρεχε μια συνεχής ιωνική ζωφόρος διακοσμημένη με μορφές θεών, ηρώων και θνητών σε σκηνές που συνδέονταν με τις πανάρχαιες λατρείες του Ερεχθείου. Οι μορφές ήταν ξεχωριστά δουλεμένες σε παριανό μάρμαρο και προσαρμοσμένες σε πλάκες από γκρίζο ελευσινιακό λίθο.

ΠΗΓΗ: www.wikipedia.org

Κατίνα Παξινού

Κατίνα Παξινού

Η Κατίνα Κωνσταντοπούλου - Παξινού (15 Δεκεμβρίου 1900 - 22 Φεβρουαρίου 1973) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως δραματικού ρεπερτορίου, παγκόσμιας φήμης.

Βιογραφία

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά. Κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας, και συγκεκριμένα του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου. Θα φοιτήσει αρχικά στη Σχολή Χιλλ. Ακολουθεί η Σχολή Καλογραιών τηςΤήνου. Λόγω του ζωηρού της χαρακτήρα θα φοιτήσει εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο. Παντρεύεται τον βιομήχανο Παξινό, και αποκτά μαζί του δύο κόρες (αργότερα η πρώτη θα πεθάνει). Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της. Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης, στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη, που την έγραψε ειδικά γι' αυτήν ο Μητρόπουλος και η οποία ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό θέατρο Πειραιώς. Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο «Γυμνή Γυναίκα» (La femme nue) του Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.

Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχωρεί στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και που μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου. Με την Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στοΛονδίνο στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο. Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης. Όμως το έργο που την επέβαλε σε διεθνή κλίμακα και που της χάρισε το 1944 το Όσκαρ ηθοποιίας, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ήταν το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», όπου υποδυόταν το ρόλο της φλογερής πατριώτισσας της Ισπανίας, Πιλάρ. Για το κινηματογραφικό έργο «Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», βραβεύτηκε με το βραβείο Κοκτώ.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 όπου και άρχισε ξανά τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή όπου ανεβάζει Ίψεν και Λόρκα αλλά κύριο πλέον ενδιαφέρον τις παραστάσεις αρχαίων θεατρικών έργων, αποδίδοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στα έργα: "Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα" του Λόρκα, "Η επίσκεψη της γηραιάς κυρίας" του Ντύρενματ, "Η τρελή του Σαγιώ" του Ζιρωντού, "Το μακρύ ταξίδι" του Ο΄ Νηλ. Επίσης έλαβε μέρος στα διάφορα Φεστιβάλ της δεκαετίας του "50 στις παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας στο Ηρώδειο και στην Επίδαυρο. Ενώ εμφανίσθηκε και στις ταινίες "Ο κύριος Αρκάντιν" του Όρσον Γουέλς και "Ο Ρόκο και τ΄ αδέλφια του" του Λουκίνο Βισκόντι (1960).

Κατά την διάρκεια της δικτατορίας η Παξινού και ο Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: "Ο ματωμένος γάμος" του Λόρκα, "Η Ήρα και το παγώνι" του Ο΄ Κέισυ, "Οι παλαιστές" του Στρατή Καρά κ.ά. Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπρεχτ "Μάνα κουράγιο" και στον κινηματογράφο "Το νησί της Αφροδίτης" (1969).

Χτυπημένη από καρκίνο καλπάζουσας μορφής, ήδη από το 1969, γνώριζε για την ασθένειά της. Η συμμετοχή της στην ταινία "Το νησί της Αφροδίτης" ήταν, ουσιαστικά, μία αναμέτρηση με τα όριά της. Έπαιξε στην ταινία υπομένοντας φρικτούς πόνους. Αργότερα, για την παράσταση "Μάνα κουράγιο", έβγαινε κάθε βράδυ στη σκηνή σέρνοντας ένα ολόκληρο και βαρύ κάρο. Το καλοκαίρι του 1972, η Kατίνα Παξινού εμφανίζεται, για τελευταία φορά, στο θέατρο της Επιδαύρου, όχι ως ηθοποιός, πράγμα που δεν εμπόδισε το κοινό να υποκλιθεί χειροκροτώντας όρθιο την μεγάλη ιέρεια της Τέχνης, η οποία «έφυγε», μετά από πολυετή μάχη με τον καρκίνο, στις 22 Φεβρουαρίου 1973.

Αμοργός 

Η Αμοργός είναι κυκλαδίτικο νησί του Αιγαίου Πελάγους. Πήρε το όνομά της από το φυτό αμοργίς, ένα είδος λιναριού από το οποίο φτιάχνονταν οι «άλικοι αμοργίδες», χιτώνες της Αμοργού. Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο των Κυκλάδων, νοτιοανατολικά της Νάξου. Η Αμοργός είχε πληθυσμό 1.859 άτομα στην απογραφή του 2001. Οι κάτοικοι ασχολούνται παραδοσιακά με τη γεωργία, την κτηνοτροφία αλλά και την αλιεία.

Η Αμοργός αποτελεί ιδανικό προορισμό για πεζοπορία. Υπάρχουν μονοπάτια που ξεκινούν ή/και καταλήγουν σε κάποιον οικισμό και προσφέρουν στον επισκέπτη εκπληκτικές εικόνες φυσικού τοπίου.

Από τα τέλη της 4ης χιλιετίας π.Χ υπάρχουν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας στην Αμοργό. Κατά την αρχαιότητα η Αμοργός γίνεται ένα από τα σημαντικότερα κέντρα του Κυκλαδικού πολιτισμού. Αργότερα, κατά την μινωική εποχή, καταφθάνουν στο νησί πολλοί μινωίτες ιδρύοντας μία από τις πρώτες πόλεις του νησιού, τη Μινώα. Αργότερα, Ναξιώτες ιδρύουν την Αρκεσίνη, στη σημερινή περιοχή Καστρί και την ίδια εποχή Μιλήσιοι εγκαθίστανται στην Αιγιάλη, κοντά στο σημερινό χωριό Θολάρια.

Σήμερα η Αμοργός υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Θήρας Αμοργού και Νήσων και αποτελεί την αρχιερατική περιφέρεια Αμοργού. Στις 21 Νοεμβρίου εορτάζεται η Παναγία Χοζοβιώτισσα στο μοναστήρι που είναι κτισμένο στον πιο απόκρημνο βράχο του όρους Προφήτη Ηλία, Προκαλεί δέος η τοποθεσία του. 300 μέτρα πάνω από τη θάλασσα, νότια της πρωτεύουσας Χώρας. Κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Κομνηνό το 1088. Από το 2010 λειτουργεί στη Χώρα και εκκλησιαστικό μουσείο.