ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ 

Ο Ιπποκράτης (Κως 460 π.Χ. - Λάρισα 377 π.Χ.[1]) ήταν αρχαίος Έλληνας ιατρός και θεωρείται μία από τις πιο εξέχουσες προσωπικότητες στην ιστορία της ιατρικής. Αναφέρεται ως ο πατέρας της σύγχρονης ιατρικής σε αναγνώριση της συνεισφοράς του στο πεδίο της ιατρικής επιστήμης ως ο ιδρυτής της Ιπποκρατικής Ιατρικής Σχολής. Ο Ιπποκράτης είναι ο θεμελιωτής της ορθολογικής ιατρικής που κατόρθωσε να την απαλλάξει από τα μεταφυσικά στοιχεία, τις προλήψεις, τις προκαταλήψεις, τις δαιμονολογίες και τις δεισιδαιμονίες της εποχής.

Ήταν υιός του Ηρακλείδη και της Φανεραίτης και καταγόταν από τη γενιά του πατέρα του από τον Ασκληπιό και από τη γενιά της μητέρας του από τον Ηρακλή. Η καταγωγή του ήταν ιερατική και οι πρόγονοί του ιερείς Aσκληπιάδες, άνθρωποι γνώστες της ιατρικής τέχνης που έδωσαν άριστη μόρφωση στο μικρό Ιπποκράτη. Την ιατρική επιστήμη τη διδάχθηκε στις σχολές της Κνίδου και της Κω και παράλληλα ταξίδεψε στην Ελλάδα αλλά και σε χώρες μακρινές όπως η Σκυθία και η Αίγυπτος.
Στα ταξίδια του μελέτησε τη φύση και το κλίμα και ανακάλυψε πώς αυτά επηρεάζουν την υγεία και τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Γυρνώντας στο νησί του επεξεργάστηκε τις πληροφορίες που είχε συλλέξει και ανέλαβε την ιατρική σχολή της Κω. Εκεί άρχισε να διδάσκει τους νέους που είχαν έφεση στην ιατρική και. Μεγάλος επιστήμονας καθώς ήταν, απάλλαξε την ιατρική από τη δεισιδαιμονία, δεν δίστασε να εφαρμόσει νέες θεραπευτικές μεθόδους, μεγαλώνοντας καταρχήν τις αίθουσες νοσηλείας του Ασκληπιού και παράλληλα κάνοντας προσιτές τις θρησκευτικές ιατρικές διδασκαλίες στους νεαρούς ιατρούς.

Και φυσικά αξίζει να αναφερθούμε στην μεγάλη του ανακάλυψη όταν έσωσε την Αθήνα από την φοβερή αρρώστια τον λοιμό. Ήταν μια αρρώστια που θέρισε χιλιάδες πολίτες. Το πόσοι Αθηναίοι πολίτες πέθαναν δεν ξέρουμε ακριβώς. Επτά ολόκληρα χρόνια μάστιζε την Αθήνα ο λοιμός. Και θα προχωρούσε το κακό εάν δεν εμφανιζόταν ο ίδιος ο Ιπποκράτης, που ήταν τότε στην ακμή της ηλικίας του και της επιστημονικής του καριέρας. Κουράστηκε αρκετά μελετώντας ώρες ατελείωτες την καταστρεπτική επιδημία. Παρατήρησε λοιπόν, πως όσοι προσβάλλονταν ελαφριά ή και καθόλου ήταν οι σιδηρουργοί. Η φωτιά λοιπόν συμπέρανε ότι ήτανε το σωτήριο φάρμακο. Και συμβούλεψε τους Αθηναίους να ανάψουν μεγάλες φωτιές σε όλη την πόλη και να καίνε μέρα-νύχτα. Έτσι η καταραμένη αρρώστια εξαφανίστηκε.  Σ.Δ.