ΗΦΑΙΣΤΟΣ 

Η οδός Ηφαίστου πήρε το ονομά της από το Ολύμπιο θεό Ήφαιστο του Δωδεκάθεου. Ο Ήφαιστος σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία ήταν ένας από τους κύριους Ολύμπιους θεούς του αρχαίου Δωδεκάθεου. Ήταν ο θεός της φωτιάς του ουρανού και της γης και οποιασδήποτε διεργασίας ή τέχνης με αυτήν, όπως της χαλκουργίας και κυρίως της μεταλλουργίας. Σύμφωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, ήταν γιος του Δία και της Ήρας. 

ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ

Ο Ήφαιστος γεννήθηκε από τους θεούς, τον Δία και την Ήρα, καθιστάμενος και αυτός Ολύμπιος και συνεπώς αδελφός της Αθηνάς, της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, της Άρτεμης, του Άρη, του Ερμή και του Διονύσου, καθώς και των Μουσών  όπως και πολλών ημίθεων π.χ. του Ηρακλή, του Περσέα, του Μίνωα κ.ά.
Ο Ήφαιστος ως θεός του πυρός είναι ο νεώτερος των θεών, ο υστερότοκος των ύπατων θεών που όμως παραμένει ο "νεώτερος" επειδή ποτέ δεν χάνει τη δύναμή του. Κατά τις γενικές περιγραφές φέρεται άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε, ο θεός έστησε αμέσως το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου.

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΗΦΑΙΣΤΟΥ

Ιδιαίτερα στην Αθήνα, όπου η καλλιτεχνική επεξεργασία των μετάλλων ήταν πολύ ανεπτυγμένη, η λατρεία του Ηφαίστου ήταν πολύ διαδεδομένη. Με την Αθηνά, που της απέδιδαν την επινόηση των τεχνών, μοιράζονταν τις τιμές και τις προσφορές των τεχνιτών. Υπήρχε και ένας δήμος Ηφαιστιαδών, όπου βρισκόταν ένα ιερό του θεού της φωτιάς. Ο Ήφαιστος είχε και ένα βωμό στο Ερεχθείο. Γιορτές από κοινού του Ηφαίστου και της Αθηνάς ήταν τα "Χάλκεια" και τα "Απατούρια". Τα "Ηφαίστεια" ήταν αποκλειστικά αφιερωμένα στο θεό της φωτιάς και γιορτάζονταν κάθε πέντε χρόνια και περιλάμβαναν λαμπαδηδρομία εφήβων, που ήταν το κυριότερο αγώνισμα στη γιορτή αυτή, όπου υπήρχαν και ιππικοί αγώνες.
Δ.Σ.